Yanshou faktycznie został także duchowym doradcą i liderem królestwa. Zarówno on, jak i Zhongyi byli uczniami tego samego mistrza, który potrafił wznieść się ponad frakcyjność chanu i zrewitalizować szkołę tiantai. Yanshou i Zhongyi symbolizują współpracę między buddyjskimi mnichami a świeckimi władcami Wuyue. Zhongyi zarządzał chwilowym ziemskim rejonem, gdy Yanshou wyrażał jego duchową ideologięAlbert Welter. Yongming Yanshou’s Conception of Chan. s. 47..
Po antybuddyjskich działaniach cesarza Wu Zonga w latach 841–846 nastąpił upadek wszystkich doktrynalnych szkół buddyzmu chińskiego. Wkrótce do tego dołączył upadek dynastii Tangów. Przez proste skojarzenie tych faktów, wielu ludzi doszło do wniosku, że to buddyzm był odpowiedzialny za upadek cywilizacji dynastii Tang. Tymczasem pojawienie się w X wieku świetnie prosperującego królestwa Wuyue, w którym nastąpiło ożywienie kulturalne, religijne i cywilizacyjne, zadawało kłam tym opiniom, gdyż przewodnią siłą w rozwoju królestwa Wuye był właśnie buddyzm. Yanshou był liderem buddyzmu Wuyue, opatem jego głównych instytucji religijnych i wyrazicielem wizji buddyzmu Wuyue w swoich pismach. Jako taki – nie mógł być tylko wyrazicielem frakcyjnego chanu, musiał sięgnąć do całej tradycji buddyjskiej.