Długość IV jest zależna od zastosowania; dla szyfrów blokowych jest zazwyczaj równa długości bloku. W schematach szyfrowania, nieprzewidywalna część powinna mieć taką samą długość co klucz, by skutecznie przeciwdziałać atakom. Przy losowym IV, zgodnie z paradoksem dnia urodzin, prawdopodobieństwo kolizji jest dość wysokie. Tradycyjne szyfry strumieniowe, takie jak RC4, nie używają IV. Można rozbudować te algorytmy tak, by wcielić go w klucz szyfru lub stan wewnętrzny. Niektóre rozwiązania zrealizowane w praktyce są powszechnie uznane za niebezpieczne, np. protokół WEP jest podatny na ataki związane z wektorem inicjującym.
Zasadność stosowania thumb|Niskiej jakości szyfrogram jako skutek użycia trybu ECB Szyfrowanie blokowe jest jednym z najbardziej podstawowych pojęć w kryptografii. Często jest używane do szyfrowania danych, jednak samo w sobie może być zastosowane tylko do zakodowania bloku danych o ściśle określonym rozmiarze. Przykładowo, pojedyncze wywołanie algorytmu AES przekształca 128-bitowy blok tekstu jawnego w szyfrogram o tym samym rozmiarze. Klucz, który stanowi jedno z wejść do algorytmu, definiuje odwzorowanie między tekstem jawnym a szyfrogramem. Prostą strategią jest rozbicie danych w bloki o równej długości i zaszyfrowanie każdego bloku oddzielnie używając tego samego klucza.