Po wyzwoleniu, od marca 1945 roku pracował jako naczelnik wydziału w Departamencie Energetycznym Ministerstwa Przemysłu. W 1945 roku podjął pracę w Politechnice Łódzkiej, gdzie wniósł duży wkład w organizację procesu dydaktycznego dla elektryków. Był założycielem, a następnie kierownikiem Katedry Podstaw Elektrotechniki. W 1946 roku został profesorem nadzwyczajnym, a w 1947 roku obronił pracę doktorską. W latach 1948–1952 pełnił funkcję prorektora, a w latach 1952–1953 rektora Politechniki Łódzkiej. W latach 1947–1948 był członkiem PPR, a w latach 1948–1978 należał do PZPR. W 1956 roku otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. W roku 1962 przeszedł na emeryturę.
Opublikował blisko 100 prac naukowych z dziedziny elektrotechniki teoretycznej, w których m.in. uogólnił prawo Coulomba, a także uściślił i rozszerzył pojęcie pojemności cząstkowych w liniach elektroenergetycznych. Napisana przez niego czterotomowa monografia z podstaw elektrotechniki i elektrotechniki teoretycznej była pierwszym w powojennej Polsce podręcznikiem akademickim w tej dziedzinie. Wydał książkę poświęconą elementom teorii względności oraz relatywistycznej mechaniki i elektrodynamiki.