Jefim Pawłowicz Sławski, (ur. we wsi Makiejewka, obecnie Ukraina, zm. 28 listopada 1991 w Moskwie) – radziecki wojskowy i polityk narodowości ukraińskiej.
Życiorys Od 1918 służył w Armii Czerwonej i należał do RKP(b), uczestniczył w wojnie domowej, w 1 Armii Konnej był dowódcą plutonu, później komisarzem pułku, a w latach 1927–1928 komisarzem brygady kawalerii w Tyflisie. W 1933 ukończył Moskiewski Instytut Metali Kolorowych i Złota, potem pracował jako inżynier, szef warsztatu, główny inżynier i dyrektor fabryki „Elektrocynk” Ludowego Komisariatu Przemysłu Czołgowego ZSRR w mieście Ordżonikidze (obecnie Władykaukaz). W 1941 został dyrektorem Dnieprowskiego Kombinatu Aluminium w Zaporożu – za udaną jego ewakuację otrzymał swój pierwszy Order Lenina. Następnie był dyrektorem kombinatu aluminium na Uralu, w latach 1949–1953 zastępcą i I zastępcą Pierwszego Głównego Zarządu przy Radzie Ministrów ZSRR, a od 1953 – ministrem Przemysłu Maszyn Średnich, odpowiedzialnym za radziecki przemysł atomowy. Brał udział w przeprowadzeniu próby pierwszej radzieckiej bomby wodorowej. W latach 1957–1986 był ministrem budowy maszyn średnich ZSRR, jednocześnie 1963–1965 przewodniczącym Państwowego Komitetu Produkcyjnego ds. Budowy Maszyn Średnich ZSRR, 1961-1990 był członkiem KC KPZR, 21 listopada 1986 przeszedł na emeryturę.