W marcu 1920 ponownie aresztowany i uwięziony w Piotrkowie Trybunalskim, skąd miał być przewieziony do obozu internowania w Dąbiu p. Krakowem, jednak podczas transportu zbiegł i przez pewien czas ukrywał się na Podkarpaciu, po czym wrócił do Łodzi. Od 1922 członek Komitetu Okręgowego (KO) KPRP w Łodzi. Brał udział w III Konferencji KPRP 10-13 kwietnia 1922 w Gdańsku, reprezentując Łódź Podmiejską i opowiadając się po stronie większości KC. W lutym 1923 aresztowany w Pabianicach i 9 września 1923 skazany w Łodzi na 5 lat więzienia; po apelacji wyrok zmniejszono do 3 lat. W więzieniach w Łodzi, Sieradzu i Wronkach uzupełniał wykształcenie i brał udział w głodówkach protestacyjnych. Po zwolnieniu pracował jako tokarz w fabrykach metalowych w Łodzi. Jako działacz Związku Robotników Przemysłu Metalowego w Polsce brał udział we wszystkich strajkach i był delegatem fabrycznym. W lutym 1941 po zadenuncjowaniu przez sąsiada-Niemca zwolniony z pracy w fabryce J. Johna, od marca 1941 do końca okupacji był tokarzem w fabryce Eiserta. Od stycznia 1945 członek MRN w Łodzi i PPR, należał do Komitetu Łódzkiego (KŁ) PPR. Brał udział w uruchamianiu zakładów przemysłowych w Łodzi, 1945–1949 był przewodniczącym Związku Zawodowego Metalowców w Łodzi, sekretarzem Zarządu Głównego (ZG) tego związku i I sekretarzem komitetu PPR/PZPR przy ORZZ w Łodzi.