formalnie duchowny pozostawał jedynie protoprezbiterem. Rok później z prywatnej inicjatywy, bez konsultacji z Synodem, w czasie kolejnego wyjazdu do ZSRR biskupa Barnaba udzielił chirotonii biskupiej archimandryty Łazarzowi (Żurbience), duchownemu rosyjskiej Cerkwi katakumbowej, który od 1975 uznawał zwierzchność Cerkwi Zagranicznej.
W 1990 informacja o chirotonii biskupiej proboszcza cerkwi w Cannes została podana do wiadomości publicznej. Dwa lata później duchowny został skierowany do Rosji, by w Moskwie utworzyć placówkę duszpasterską Cerkwi Zagranicznej zarządzaną bezpośredni przez Synod jej biskupów. W Moskwie znaczący wpływ wywarł na niego ks. Aleksiej Awierjanow, duchowny związany ze skrajnie prawicową, monarchistyczną organizacją Front Narodowo-Patriotyczny „Pamięć”. Pozyskane przez niego dla placówki biskupa Barnaby pomieszczenie na terenie szpitala należącego dawniej do monasteru Świętych Marty i Marii w Moskwie de facto znalazły się pod kontrolą „Pamięci”. Fakt ten sprawił, że Cerkiew Zagraniczna, dotąd przychylnie opisywana w prasie rosyjskiej, stała się przedmiotem krytyki. Barnaba wtrącał się również w wewnętrzne sprawy innych eparchii Cerkwi Zagranicznej utworzonych w Rosji.