Podczas insurekcji kościuszkowskiej pozostał wierny hetmanowi Kossakowskiemu, przepuścił bez walki wojska rosyjskie. Po aresztowaniu i straceniu Kossakowskiego przez władze powstańcze (25 kwietnia w Wilnie), został uwięziony i przesłuchany przez swojego dawnego dowódcę Antoniego Chlewińskiego. 12 maja sprawa płk.Baranowskiego decyzją Rady Najwyższej Rządowej Litewskiej została skierowana do rozpatrzenia przez sąd subordynacyjny.
Po rozbiorach Rzeczypospolitej, kontynuował karierę w wojskach rosyjskich. Od 9 kwietnia 1797 był dowódcą tatarskiego pułku ułanów wojsk rosyjskich.5 listopada 1800 z powodu choroby został zwolniony ze służby w stopniu generała porucznika.
Przypisy
Bibliografia Stanisław Kryczyński, Jakób Baranowski[w] Polski Słownik Biograficzny, Nakładem Polskiej Akademji Umiejetności, Kraków 1935, s.280
Kategoria:Generałowie porucznicy armii Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy pochodzenia tatarskiego Kategoria:Pułkownicy armii Wielkiego Księstwa Litewskiego Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-rosyjskiej 1792