– świątynia buddyjska szkoły zen rinzai w Kioto, w Japonii, główna świątynia jednego z czternastu odłamów szkoły rinzai – linii tenryū-ha.
Historia klasztoru W miejscu przyszłego klasztoru Tenryū istniał konwent Danrin-ji, ufundowany przez cesarzową Tachibana-no-Kachiko (橘嘉智子, 786–850), żonę cesarza Sagi (786–842). Powstał on w okresie jowa (834-848). W połowie okresu Heian (794-1192) klasztor ten popadł w całkowitą ruinę. Cesarz Go-Saga (1220–1272) po abdykacji wybudował w tym miejscu pałac nazwany Kameyama-dono. Pałac został odziedziczony przez cesarza Kameyamę (1249–1305), a później przez wnuka – cesarza Go-Daigo (1288–1339).
W sierpniu 1339 roku zmarł cesarz Go-Daigo i Musō Soseki poprowadził ceremonię. Natychmiast także przedstawił siogunowi Takaujiemu Ashikadze plan zamienienia letniego pałacu cesarskiego Kameyama na klasztor zen poświęcony zmarłemu cesarzowi. Po wyrażeniu zgody natychmiast ruszyły prace budowlane i główny budynek klasztoru Tenryū był gotowy w 1340 roku. Wkrótce także zmieniono nazwę na Ryakuō Shishō Zen-ji (暦応資聖禅寺). Jednak po śnie brata sioguna Tadayoshiego, w którym złoty smok wyłonił się z rzeki i wzbił nad świątynię, zmieniono nazwę na Tenryū Shishō Zen-ji, w skrócie – Tenryū-jiHeinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan. s. 162..