W 1927 pełnił też obowiązki drużynowego 5 DH im. Z. Sierakowskiego. W 1931–1932 był w chorągwi kierownikiem organizacyjno-programowym, w kolejnych latach pełnił w Chorągwi Wileńskiej funkcje Kierownika Wydziału Kadry Kształcącej, komendanta zlotów chorągwi, a w 1933–1935 i 1936–1939 – komendanta chorągwi. Po przekształceniu w 1938 7 Wileńskiej DH w 7 Szczep Harcerzy im. Jakuba Jasińskiego w Wilnie – wódz szczepu (szczepowy).
W styczniu 1936 odznaczony Odznaką 20-lecia.
Miał opinię doskonałego wychowawcy, bacznego obserwatora podopiecznych, stosującego zadania, metody i środki wychowawcze dobrane odpowiednio do potrzeb i możliwości indywidualnego harcerza. Swoje doświadczenia z pracy instruktorskiej opisał w książce Wędrownicy. Pogawędka z drużynowym o pracy starszych chłopców (wyd. 1937), zaleconej przez Naczelnika ZHP do użytku służbowego dla instruktorów związku.
Po wybuchu II wojny światowej i utworzeniu Szarych Szeregów nie powierzono mu kierowniczych funkcji w konspiracyjnym harcerstwie, ponieważ był zbyt znany na Wileńszczyźnie. Paweł Mateusz Puciata zajął się tajnym nauczaniem. Na członka Szarych Szeregów został zaprzysiężony w 1941, obejmując funkcję instruktora chorągwi.