Sprzeciwiał się wejściu PPS do Rady Politycznej, organu politycznego o charakterze parlamentarnym, który skupiał część partii politycznych (PPS, Stronnictwo Narodowe, NiD i PSL „Odłam Jedności Narodowej”) emigracji polskiej, przeciwstawiających się prezydenturze Augusta Zaleskiego. Wystąpił z krytycznym listem 27 grudnia 1949 do Przewodniczącego Rady Centralnej PPS Zygmunta Zaremby i CKZ władz partii, w sprawie sojuszu z „żywiołami reakcyjnymi i totalitarnymi”. Wskazany przez CKZ jako zastępca członka Rady Politycznej natychmiast ustąpił, co zostało przyjęte w styczniu 1950. W listopadzie 1950 ustąpił z Zarządu Głównego PPS we Francji. W końcu 1951 zamierzał wydawać we Francji pismo socjalistyczne, jednak CKZ PPS nie wyraził zgody, z uwagi na brak funduszy.

W styczniu 1952 uczestniczył w II Zjeździe PPS w Lens. Nie kandydował jednak do władz partyjnych nie zgadzając się z ich linią. Od 1952 rozpoczął wydawanie nowego pisma "Równość". W marcu 1954 został wybrany szefem sekcji paryskiej PPS Po wydaniu drugiego numeru opozycyjnego wobec władz PPS pisma "Równość" w styczniu 1955 został wykluczony z PPS. W lipcu 1955 został współzałożycielem i przewodniczącym Polskiej Partii Socjalno-Demokratycznej, która faktycznie zanikła po kilku latach.