Człowiek współczesny opisuje własne wrażenia wzrokowe, do nich dostosowując znaczenie pojęć światło widzialne, widzenie fotopowe lub barwa, od dawna nie zadając sobie pytań:
Od połowy XIX wieku do opisu wrażeń odbieranych przez człowieka używa się wielkości: jakościowych – chromatyczność; według Hermann von Helmholtza – odcień (λ) i nasycenie (czystość, pc), ilościowych – jasność (według Helmholtza – A), które są podstawą różnych – wciąż udoskonalanych – systemów barw (zob. np. Natural Colour System, przestrzeń barw, przestrzeń barw L,a,b, CIELab, modele: HSV, HSL, RGB, RGBA, sRGB i inne).
Opisywane wrażenia wzrokowe nie są jednoznacznie związane ze składem widma promieniowania, które jest fizjologicznym bodźcem: promieniowanie o tym samym składzie widma wywołuje identyczne wrażenie, ale… identyczne wrażenia mogą być wywoływane przez promieniowanie o różnym składzie (metameryzm); np. wrażenie powstające w warunkach naturalnych, pod wpływem promieniowania z widmem ciągłym (część światła białego), można wywołać stosując np.