Już po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w roku szkolnym 1918/1919 podjął się zorganizowania kolonii dla uczniów IV Gimnazjum. Po przemianowaniu szkoły na Gimnazjum im. Jana Długosza nadal uczył historii i geografii, był zawiadowcą gabinetu historyczno-geograficznego i był pomocnikiem kancelaryjnym dyrektora. Równolegle, otrzymując zniżkę godzin lekcyjnych, w roku szkolnym 1919/1920 i 1920/1921 był kierownikiem Prywatnego Gimnazjum Realnego i Liceum Żeńskiego Sióstr Sercanek („Sacré Coeur”) (typu humanistycznego) przy placu Jura l we Lwowie. W 1921 kierował Zakładem Sierot i Ubogich w Drohowyżu. W późniejszych latach 20. nadal uczył w IV Gimnazjum. W szkole założył Kółko Miłośników Zabytków Lwowa.
Na początku XX wieku był członkiem zarządu Polskiego Muzeum Szkolnego we Lwowie. Według stanu z 1912 był członkiem Towarzystwa Historycznego. Od 1919 do 1921 zasiadał w Tymczasowej Radzie Miejskiej we Lwowie. Był przewodniczącym koła im. Adama Asnyka Towarzystwa Szkoły Ludowej we Lwowie. Od 1924 był redaktorem czasopisma harcerskiego „Skaut”. Pełnił funkcję wiceprezesa Zarządu Oddziału Związku Harcerstwa Polskiego (prezesem był o. Gerard Szmyd, katecheta w IV Gimnazjum).