Powszechne przekonanie, że Mozart został pochowany w grobie nędzarza, również jest bezpodstawne. „Mogiła”, o której mowa powyżej, była przeznaczona dla osób, które nie pochodziły z kręgu arystokracji. Był to po prostu pojedynczy grób, z tym, że miasto już po dziesięciu latach miało prawo do dalszych pochówków w tym miejscu. Groby należące do arystokracji były oszczędzone od takich działań. W 1801 roku na cmentarzu w Wiedniu czaszka Mozarta została ekshumowana i zbadana w celu identyfikacji przez kilku naukowców w 1989–1991.
Po śmierci kompozytora Po śmierci męża, Konstancja musiała zapewnić swojej rodzinie bezpieczeństwo finansowe – Mozartowie mieli dwoje dzieci, a W.A. Mozart zmarł z niespłaconymi długami. 11 grudnia 1791 z powodzeniem zwróciła się do cesarza o przyznanie renty wdowiej w związku ze służbą Mozarta u cesarza jako kompozytora muzyki kameralnej. Dodatkowo zorganizowała koncerty jego muzyki i opublikowała wiele prac męża. W rezultacie Konstancja zdołała zabezpieczyć się finansowo.