Myśl Czesław Strzeszewski był przedstawicielem lubelskiej szkoły katolicyzmu społecznego i kontynuatorem myśli ks. prof. Antoniego Szymańskiego. W pracy naukowej opierał się na personalizmie, ze szczególnym uwzględnieniem nadprzyrodzonej godności osoby ludzkiej, która dzięki społeczności może osiągnąć pełnię swojego rozwoju. Czerpał także z myśli Jaqcuesa Maritaina; był pomysłodawcą kongresów naukowych, które odbyły się w Sandomierzu (1980) oraz Warszawie (1982, 1983) i miały popularyzować myśl francuskiego myśliciela.
Strzeszewski stworzył nowe ujęcie katolickiej nauki społecznej, usystematyzował ją i nadał jej ład metodologiczny. Katolicka nauka społeczna nie powinna jego zdaniem odkrywać nowych prawd, ale pogłębiać i wyjaśniać te dotąd uznawane oraz stosować je do nowych sytuacji i obszarów. Strzeszewski podkreślał, że pełni ona rolę pomocniczą i służebną poprzez wychowywanie człowieka do działalności społeczno-politycznej w duchu moralności chrześcijańskiej. Za istotne uważał powiązanie zagadnień moralnych z praktyką życia społecznego, to znaczy pomaganie w rozwiązywaniu konkretnych problemów społecznych.