W 1833 Đorđe Nikolajević przyjął z rąk biskupa dalmackiego Józefa święcenia diakońskie, a następnie kapłańskiebiskup Sawa (Vuković), Srpski jerarsi od devetog do dvadesetog veka, Evro Beograd, Unireks Podgorica, Kalenić Kragujevac, 1996, s.116.. Wcześniej ożenił się z Katariną Berberović, córką kupca z Kotoru.
Służył w parafii prawosławnej w Dubrowniku. W 1843 został protoprezbiterem. Pięć lat później, korzystając z potwierdzenia autonomii oświatowej i religijnej Serbów przez władze austriackie, ponownie otworzył szkołę serbską w Dubrowniku i sam w niej wykładał. W latach 1858–1860 wykładał w serbskim seminarium duchownym w Zadarze. Następnie przeniósł się do Sarajewa i jako radca zasiadał w konsystorzu metropolii Dabaru i Bośni. Angażował się w serbską działalność oświatową i wydawniczą. Własnym sumptem wydał szematyzm metropolii Dabaru i Bośni, wspierał finansowo serbskie inicjatywy dobroczynne. Był również autorem popularnych prac z dziedziny teologii pastoralnej. Pod pseudonimem tłumaczył i tworzył wiersze oraz artykuły prasowe, podpisując się zwykle jako Grizlica Novak, Partenije Dubaić lub Proiguman Dalmatinski.