Na prośbę dawnych współpracowników z eparchii zwornicko-tuzlańskiej wrócił w 1872 do Tuzli.
Rusofilskie poglądy Dionizego i jego silne zaangażowanie w serbski ruch narodowy sprawiły, że po rozpoczęciu okupacji Bośni i Hercegowiny przez Austro-Węgry szybko popadł w konflikt z austriacką administracją. Sprzeciwiał się wprowadzaniu do ksiąg liturgicznych formuł modlitwy za władze Austro-Węgier i zerwaniu podległości kanonicznej od Patriarchatu Konstantynopolitańskiego. W rezultacie 12 maja 1891 został zmuszony do ustąpienia z urzędu. Hierarcha wyjechał do Belgradu, stamtąd do Niszu, ostatecznie emigrował do Konstantynopola, gdzie pozostał do końca życia.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1838 Kategoria:Zmarli w 1894 Kategoria:Metropolici Dabaru i Bośni Kategoria:Biskupi zwornicko-tuzlańscy Kategoria:Biskupi Patriarchatu Konstantynopolitańskiego