Po powrocie, od 9 sierpnia 1841 grał równocześnie na dwóch lwowskich scenach: polskiej i niemieckiej. Atakowany za rzekome germanofilstwo narobił sobie wielu wrogów i został dotkliwie pobity przez innego polskiego aktora M. Zapolskiego. Mimo to, wraz z Anielą Aszpergerową uważany był za filar teatru lwowskiego. Przekładał również sztuki z niemieckiego i francuskiego, reżyserował.
W 1846, wobec rewolucyjnej atmosfery w Galicji (rabacja galicyjska), bojąc się pogromów na Żydach, opuścił Lwów i rozpoczął pracę na scenach niemieckich we Wrocławiu, Brzegu, Oławie i Szczecinie. Dzięki protekcji Louisa Schneidera grał w Berlinie i Hamburgu (w ). W 1848 wrócił do Lwowa, gdzie ożenił się ze szlachcianką, katoliczką Wandą Ostoja-Starzewską, aktorką lwowską, zmarłą w r. 1859 w Dreźnie.
Na lata 1849–1853 otrzymał upragniony angaż do Burgtheater w Wiedniu. W latach 1854–1864 grał w Królewskim Teatrze Saskim w Dreźnie, gdzie stał się pionierem nowego, realistycznego stylu gry. Uważany był za wybitnego odtwórcę ról szekspirowskich i charakterystycznych (Shylock, Mefisto, Franz Moor).