W 2002 utwór został zakwalifikowany do stawki finałowej Eurolaul 2002, estońskich eliminacji do 47. Konkursu Piosenki Eurowizji. Został zaprezentowany jako dziewiąty w kolejności podczas koncertu finałowego, rozegranego 26 stycznia, a wykonawczynię wokalnie wsparli Pearu Paulus, Kaire Vilgats, Dagmar Oja, a na gitarze zagrał Johannes Lõhmus. Utwór otrzymał największą liczbę 85 punktów od międzynarodowej komisji jurorskiej (w składzie: Nicki French z Wielkiej Brytanii, L-G. Alsenius ze Szwecji, Nusa Derenda ze Słowenii, Louie Walsh z Irlandii, Bo Halldorsson z Islandii, Mannfred Witt z Niemiec, Marlain Angelides z Cypru i Moshe Datz z Izraela), dzięki czemu został propozycją reprezentującą Estonię podczas finału Konkursu Piosenki Eurowizji. Tuż po finale eliminacji pojawiły się pogłoski o popełnieniu przez twórców piosenki plagiatu przeboju „I Believe I Can Fly” R. Kelly'ego. Jeden z autorów kompozycji, Alar Kotkas, zaprzeczył oskarżeniom. Przed finałem Eurowizji 2002 piosenka była faworytem bukmacherów do zdobycia pierwszego miejsca w konkursie. 25 maja Sahlene zaśpiewała ją w finale, a podczas występu towarzyszyły jej dwie chórzystki: Jelena Juzvik i Lena Olsson-Björkén, a także perkusista Jüri Mazuchak oraz gitarzyści: Charlotte Berg i Joel Sahlin, prywatnie brat Sahlene.