Wrzesień 1939 r. zastał go w Toruniu, gdzie został zmobilizowany wraz ze swoją żoną Ireną z domu Cyganek do służby medycznej w szpitalu wojskowym w Kutnie. Tu naocznie zetknęli się z tragedią wojska polskiego po bitwie pod Kutnem. Po klęsce wrześniowej, dzięki doskonałej znajomości języka niemieckiego, udało mu się uciec wraz z żoną do Tarnowa, gdzie nie był znany. Przed wojną w Toruniu redagował trzy czasopisma młodzieżowe, w tym „Straż nad Wisłą”, w których tak zaciekle zwalczał propagandę niemiecką, że aż niemiecki konsul generalny w Toruniu umieścił go na „czarnej liście” osób narodowości polskiej do natychmiastowej likwidacji. W okresie okupacji poszukiwało go gestapo w Toruniu, dlatego nie mógł podjąć żadnej pracy. Wraz ze Stanisławą Czernecką utworzył w czasie okupacji tajne nauczanie na szczeblu gimnazjalnym w Tarnowie, których był koordynatorem. Po wyzwoleniu był nauczycielem w II Państwowym Liceum im. Jana Tarnowskiego w Tarnowie (1945–1953), a w 1949 roku uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych (doktorat z historii prawa) na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Od 1953 do 1972 roku był dyrektorem Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Tarnowie.

Zmarł w Krakowie 19 kwietnia 2006 r.