von Amira zebrał bogate materiały, które zostały opracowane i wydane przez Klaudiusza von Schwerina w roku 1943 pod tytułem Rechtsarchäologie. Zastosowana przez K. von Amira i K. von Schwerina nazwa przyjęła się najpierw w krajach języka niemieckiego, a następnie w tłumaczeniu także w innych krajach europejskichW. Maisel, Archeologia prawna Polski, Warszawa – Poznań 1982, s. 11..
W Polsce, początkowo używano sformułowania „archeologia prawnicza”, a obecnie „archeologia prawna”. Pierwsza z nazw nie została przyjęta, ponieważ niesłusznie kładła akcent na związek z prawnikami, zamiast z instytucjami prawnymi.
Przedmiot badań archeologii prawnej Przedmiotem badań archeologii prawnej są obiekty, które w przeszłości pełniły określone prawem funkcje w życiu prawnym społeczeństwa. Obiekty te nazywa się zabytkami archeologicznoprawnymi lub zabytkami. Ich cechą charakterystyczną jest służebna funkcja w stosunku do czynności stanowienia i realizowania norm prawnych (cechy wewnętrzne) oraz ich widzialność, postrzegalność (cechy zewnętrzne)W. Maisel, Archeologia prawna Polski, Warszawa – Poznań 1982, s. 11 – 12..