Ważnym zespołem obiektów przy ulicy Pokornej 12 był szpital zlokalizowany na rogu z Inflancką. Wybudowany w latach 20. XIX wieku gmach główny (kamienica Stanisława Sorettiego) z dwoma długimi skrzydłami wzdłuż Pokornej i Inflanckiej mieścił od 1834 Szpital Starozakonnych. Rozbudowany w 1835-38 według projektu Henryka Marconiego poszerzył się o skrzydło północne oraz ogród. Na terenie szpitala znajdowały się także trzy mniejsze budynki. Szpital posiadał 400 łóżek na pięciu oddziałach: wewnętrznym, chirurgicznym, ocznym, psychiatrycznym i skórno-wenerycznym. Stary Szpital Starozakonnych funkcjonował na Pokornej do 1902 roku.

W latach 1914–1916 w budynkach przy Pokornej mieścił się szpital Czerwonego Krzyża, następnie od 1916 Szpital Miejski Chorób Zakaźnych, a od 1918 Wojskowy Szpital Epidemiczny. W 1921 siedzibę miał oddział zakaźny Szpitala Okręgowego. W 1926 stwierdzono zły stan techniczny budynków, w 1938 zawalił się dach budynku na terenie ogrodu i osunął się fragment ściany wzdłuż Inflanckiej. W 1939 roku Gmina Żydowska wystąpiła do magistratu o oddanie zespołu budynków, jednak z powodu wybuchu wojny do przekazania nie doszło.

W czasie II wojny światowej południowa część ulicy znalazła w getcie.