Matthew zaliczył nowy rodzaj gryzoni do wymarłej rodziny Mylagaulidae, której członkowie wiedli podziemny tryb życia.
W 1907 roku młody wówczas stażem paleontolog James Gidley opublikował opis odrębnego rodzaju kopalnych gryzoni (Epigaulus), których przedstawiciele byli wyposażeni w podobne przydatki czaszkowe. Rdzeń rogów tych zwierząt miał 32 mm wysokości, podstawa rogu szerokość 17 mm, przy długości czaszki 80 mm. Holotypem był niemal kompletny szkielet pochodzący ze zbiorów United States Geological Survey. Szkielet został odkryty w 1885 roku w okolicy Long Island w stanie Kansas przez paleontologa Johna B. Hatchera, który prowadził prace na zlecenie prof. Othniela C. Marsha. Ostatecznie opisane przez Gidleya gatunki zostały włączone do rodzaju Ceratogaulus. Dla paleontologów pozostała jednak niejasna funkcja rogów tych zwierząt. left|thumb|Szkielet Ceratogaulus hatcheri (Epigaulus hatcheri) w pracy Jamesa Gidleya, 1907
Systematyka Ceratogaulus, określany przez badaczy „rogatym susłem” północnoamerykańskiego miocenu, jest klasyfikowany w należącej do wiewiórkokształtnych rodzinie Mylagaulidae.