PZL domagał się wówczas wprowadzenia szerokich swobód politycznych (wolności słowa, zgromadzeń i stowarzyszeń), powołania Sejmu w Królestwie w oparciu o pięcioprzymiotnikowe prawo wyborcze oraz wywłaszczenia obszarników w drodze odgórnych reformJerzy Holzer, Jan Molenda, Polska w pierwszej wojnie światowej, Warszawa 1967, s. 373-374.
Czołowymi działaczami związku byli: Stefan Julian Brzeziński, Mieczysław Dębski, Jadwiga Dziubińska, Wacław Kruszewski, Stanisław Najmioła, Zygmunt Nowicki, Stanisław Osiecki, i K. Klimek. Organem prasowym było „Życie Gromadzkie” i „Zagon” wydawany w latach 1906-1907Zenon Kmiecik, Postępowa Myśl oświatowa w Królestwie Polskim w latach 1905-1914, Warszawa 1961, s. 329.. PZL posiadał najbardziej rozbudowane struktury na terenie guberni warszawskiej i lubelskiej oraz na Podlasiu.
PZL przestał działać w maju 1907 na skutek aresztowań dokonanych przez władze rosyjskie. Pozostali na wolności członkowie stronnictwa skupili się wokół "Zarania"Tadeusz Łepkowski, Słownik historii Polski. Warszawa 1973, s.349,350.
Przypisy
Bibliografia Polski Związek Ludowy. Materiały i dokumenty, oprac. Julian Stefan Brzeziński, Warszawa 1957, ss. 443
Kategoria:Partie i ugrupowania Królestwa Kongresowego Kategoria:Postyczniowe organizacje rewolucyjne i niepodległościowe Kategoria:Partie polskiego ruchu ludowego Kategoria:Polskie organizacje socjalistyczne Kategoria:Historia polskiego ruchu socjalistycznego