Prowizoryczny pomnik w stanął w 1945, a w rok później, 15 września 1946 odsłonięto trwały monument, wykonany według projektu Jana Małety przez Stanisława Kołodziejskiego i S. Wąsowicza. Inicjatorem pomnika był powstańczy kapelan, ksiądz Jan Zieja, który wracając z niemieckiej niewoli na kilka lat osiadł w Słupsku, wraz z wieloma wypędzonymi warszawiakami. Monument był pierwszym i przez lata jedynym w Polsce pomnikiem powstańców warszawskich. W latach 60. pod pretekstem remontu usunięto tablicę z ukrzyżowanym Chrystusem, powróciła ona na swoje miejsce dopiero w 1984 dzięki staraniom „Solidarności”, jednak już bez napisu Jezu, ratuj, bo giniemy. Tablica umieszczona w sierpniu 1946 na ścianie spalonej w czasie II wojny światowej kamienicy przy Alejach Jerozolimskich 37, obok skrzyżowania z ul. Marszałkowską – w miejscu straceń wielu Polaków. Na przełomie 1948 i 1949 tablica została zdemontowana przez tzw. nieznanych sprawców. Kolejną tablicę przechowywano w kaplicy sanktuarium św. Andrzeja Boboli przy ul. Rakowieckiej. Prawdopodobnie posłużyła do wykonania popularnego w latach 40. obrazka, który dzieci dostawały z okazji bierzmowania, z wizerunkiem płaskorzeźby Jezu, ratuj, bo giniemy i podpisem kardynała Augusta Hlonda.