Miejsce zebrania holotypu zapisano jako Nova Hollandia; według autorów Handbook of the Birds of the World oznaczało to Nową Południową Walię, choć w innym ujęciu nazwa ta mogła się odnosić do wybrzeża Port Phillip.
W rodzaju Cacatua gatunek umieścił w 1828 roku, pod nazwą Cacatua nasicus, René Primevère Lesson; opracowany system klasyfikacji zaprezentował w Manuel d’Ornithologie. Aktualna nazwa akceptowana przez IOC – Cacatua tenuirostris – została po raz pierwszy wspomniana w 1864 roku w spisie Catalogue Systematique, wydanym przez Narodowe Muzeum Historii Naturalnej w Leiden. Ostatecznie zatwierdzono ją w 2010 roku.
W wydanym w 1995 spisie gatunków ptaków uwzględnionych w załącznikach CITES kakadu długodzioba (Cacatua pastinator) została wpisana również jako podgatunek kakadu cienkodziobej – Cacatua tenuirostris pastinator. Wcześniej w 1913 roku Gregory Macalister Mathews w List of Birds of Australia wyróżnił w gatunku Cacatua tenuirostris podgatunek nominatywny (C. t. tenuirostris) i C. t. pastinator, umieszczając ją w monotypowym rodzaju Licmetis (obecnie mającym status podrodzaju). Ponieważ stwierdzono hybrydyzację pomiędzy osobnikami populacji C. t. tenuirostris, C. t. pastinator oraz Cacatua sanguinea, mówi się o kompleksie gatunków C.