Od lutego 1918 instruktor na kursach dowódców nowo powstałej Armii Czerwonej, od sierpnia 1918 dowódca batalionu w 63. Pułku Piechoty. 3 XII 1918 - 22 X 1922 studiował w Akademii Wojskowej im. M. Frunze w Moskwie, podczas studiów brał również udział w walkach z "białymi". V-XI 1919 dowódca brygady w 52. Dywizji Piechoty Armii Czerwonej, a VIII-XII 1920 podczas wojny z Polską p.o. szefa sztabu mającej powstać 1. Polskiej Armii Czerwonej. Po studiach dowódca pułku piechoty w 2. Dywizji Piechoty. Od 10 VIII 1923 zastępca szefa sztabu okręgu wojskowego, od początku 1926 oficer wywiadu wojskowego jako pracownik służby dyplomatycznej i przemysłu wojennego. Od 8 VIII 1931 ponownie w służbie liniowej, został zastępcą szefa sztabu korpusu piechoty. W 1935 ukończył zaoczne studia na Fakultecie Operacyjnym Akademii Wojskowej im. Frunze i został wykładowcą na kursach wojsk pancernych w tej akademii jako asystent Katedry Taktyki Ogólnej. W grudniu 1935 mianowany pułkownikiem. W 1938 przygotował pracę do otrzymania stopnia docenta z dziedziny wyszkolenia z taktyki ogólnej, jednak w ramach czystek stalinowskich został zwolniony do rezerwy i najprawdopodobniej został uwięziony. 15 II 1940 ponownie powołany do służby jako zastępca komendanta oficerskich kursów dokształcających.