W marcu został przeniesiony ze stanowiska drugiego dyrektora sanockiej fabryki do Szkoły Politechnicznej we Lwowie, a 1 października 1911 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego ogólnej nauki o maszynach, objął tam Katedrę Maszynoznawstwa Ogólnego po tym, jak 11 sierpnia 1911 został mianowany przez cesarza Franciszka Józefa. Równocześnie został członkiem Towarzystwa Politechnicznego oraz współredaktorem Czasopisma Technicznego, rok później został wybrany na dwuletnią kadencję do zarządu głównego. W styczniu 1914 stanął na czele Katedry Budowy Maszyn Dźwigowych na Wydziale Budowy Maszyn, rok później wyjechał wraz z rodziną do Kamieńskiego, gdzie pracował jako konstruktor maszyn dźwigowych i transportowych w tamtejszej Hucie Dnieprowskiej. W 1916 otrzymał funkcję kierownika biura budowy fabryki wagonów, ale po wybuchu rewolucji październikowej powrócił do huty jako kierownika biura technicznego. Był autorem kompletnej dokumentacji technicznej budowy fabryki wagonów, która powstała przy Hucie Dnieprowskiej. Do Lwowa powrócił w lipcu 1919, w Szkole Politechnicznej ponownie zajął wcześniejsze stanowisko. W lipcu 1920 wnioskiem Ministra Przemysłu i Handlu został prezesem Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej, sprawował do stanowisko do 31 sierpnia 1921.