Od 1913 studiowała historię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Pracowała w Uniwersytecie Ludowym im. Adama Mickiewicza. Po wybuchu I wojny światowej pracowała w strukturach Polskiej Organizacji Narodowej, a potem w Biurze Prasowym Naczelnego Komitetu Narodowego. Prowadziła tam administrację czasopisma „Wiadomości Polskie”. W roku akademickim 1916/1917 wznowiła studia historyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1916/1917 prowadziła kancelarię Józefa Piłsudskiego. Pracowała jako urzędniczka w Biurze Komisji Wojskowej Tymczasowej Rady Stanu. Od roku 1917 była nauczycielką historii w warszawskich gimnazjach. Pod pseudonimem Ewa Białynia wydała kilka broszur o historii Polski.
W 1923 obroniła na UW doktorat napisany pod kierunkiem Marcelego Handelsmana, dotyczący oświaty ludowej w okresie prac Komisji Edukacji Narodowej. Łączyła pracę nauczycielki w warszawskich szkołach średnich i wykładowczyni na UW. Habilitowała się w 1934 na UW. Pracowała jako instruktorka w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Publikowała prace w zakresie dydaktyki historii, uczestniczyła w pracach ministerialnych jako ekspertka. Poświęciła wiele uwagi tzw. wychowaniu państwowemu wdrażanemu w szkołach po przewrocie majowym. Od 1928 należała do Związku Pracy Obywatelskiej Kobiet.