Kariera reprezentacyjna 15 lipca 1952 zadebiutował w reprezentacji Związku Radzieckiego w wygranym 2:1 meczu z Bułgarią. W jej składzie uczestniczył w igrzyskach olimpijskich w Helsinkach w 1952 (drużyna radziecka odpadła w ⅛ finału).
Kariera zawodowa Po zakończeniu kariery piłkarskiej kontynuował służbę wojskową. W 1952 ukończył Szkołę Trenerską w Państwowym Centralnym Instytucie Wychowania Fizycznego. Do 1964 pracował w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech. Potem był przeniesiony do Moskwy. Do października 1989 był szefem działu kadr Głównego Sztabu Generalnego ZSRR. Odszedł na emeryturę w stopniu generalmajora. Potem pracował na stanowisku Przewodniczącego Federacji Piłki Nożnej Rosyjskiej FSRR, jednocześnie pełniąc funkcje Wiceprzewodniczącego Federacji Piłki Nożnej ZSRR (1990-1991). Po rozpadzie ZSRR w 1992 stał na czele Komitetu Weteranów Rosyjskiego Związku Piłki Nożnej, a od 1995 pracował na stanowisku Prezesa Funduszu Weteranów Wojskowej Piłki Nożnej im. G.