Po powrocie z Niemiec, w 1877 roku, Piechowski ożenił się z Aleksandrą Olszewską i osiadł w rodzinnym Nosarzewie, gdzie mieszkał do 1892 roku. Wówczas to powstały prace o tematyce sakralnej oraz obyczajowej, ukazujące życie na wsi.
W 1879 roku artysta został członkiem rzeczywistym Towarzystwa Zachęty. Korzystając z posagu żony przeniósł się do Warszawy, gdzie w latach 1880–1882 prowadził zakład fotograficzny, w 1881 roku otrzymując tytuł fotografa Towarzystwa. Przedsięwzięcie to nie przyniosło jednak oczekiwanego zysku, co zmusiło Piechowskiego do powrotu na wieś. Wówczas to powstało wiele prac, ukazujących sceny z życia wsi, wśród nich obraz Droga i życie nasze, uhonorowany srebrnym medalem na wystawie sztuki w Berlinie w 1891 roku oraz brązowymi medalami na wystawach w Paryżu (1889), Chicago (1892–1894) oraz San Francisco (1894). Uzyskane w związku z medalami honoraria na krótki okres poprawiły sytuację finansową artysty. Od 1894 roku dzierżawił wieś Ręczno.