Władysław Maria Karol Starzecki (ur. 14 lipca 1892 w Zarszynie, zm. wiosna 1940 w Charkowie) – polski nauczyciel, major piechoty rezerwy Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Jana i Marii z Librewskich urodzony 14 lipca 1892 w Zarszynie, w ówczesnym powiecie sanockim Królestwa Galicji i Lodomerii. Ojciec był poczmistrzem w Żmigrodzie. W 1912 ukończył c. k. I Gimnazjum w Tarnowie uzyskując maturę, po czym rozpoczął studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie.
1 sierpnia 1914 został wcielony do cesarskiej i królewskiej Armii. W 1915 został wysłany na front rosyjski. 19 czerwca tego roku pod Kośmierzynem został ranny. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1916 w korpusie oficerów piechoty. Jego oddziałem macierzystym był 7 pułk piechoty. W październiku 1916 został przeniesiony na front włoski, gdzie w lipcu 1917 został po raz dugi ranny. Awansował na porucznika. Od 30 października do 17 grudnia 1918 służył w armii Państwa Słoweńców, Chorwatów i Serbów.