W 1941 powróciła do Stanów Zjednoczonych i zajęła się propagowaniem pozytywnego wizerunku komunistycznych Chin, m.in. pisząc Battle Hymn of China (1943), idealizujący Komunistyczną Partię Chin i przyrównujący do NSDAP zwalczający KPCh Kuomintang.
W 1947 gen. Charles Willoughby, szef sekcji wywiadu w sztabie gen. Douglasa MacArthura, dowódcy amerykańskich wojsk okupacyjnych w Japonii, sporządził opublikowany dwa lata później raport, przedstawiający Smedley jako radziecką agentkę. Jej listowne odwołanie do prezydenta Trumana spowodowało komunikat Departamentu Wojsk Lądowych o nieposiadaniu przez Zarząd Wywiadu dowodów szpiegowskiej działalności Smedley i opieraniu się w tym względzie wyłącznie na informacjach otrzymanych od japońskiej policji. W 1952 Willoughby wydał książkę Shanghai Conspiracy, w której opisał działania Smedley jako typowej agentki wpływu.
W 1950 wyjechała do Londynu i tam nagle zmarła. Zapisała cały majątek jednemu z czołowych dowódców chińskich Zhu De, którego biografię opracowywała. Zgodnie z jej ostatnią wolą jej zwłoki spalono, a prochy złożono „w miejscu wyznaczonym przez Zhu De lub jego spadkobierców" - pochowano je z honorami w Pekinie, w asyście 800 osób, w tym wielu chińskich przywódców.
Bibliografia Norman Polmar, Thomas B. Allen: Księga szpiegów. Encyklopedia. Warszawa: Wydawnictwo MAGNUM sp. z o.o., 2000. .
Kategoria:Urodzeni w 1894 Kategoria:Zmarli w 1950 Kategoria:Amerykańscy pisarze