Powodem była silna presja Stanów Zjednoczonych, sprzeciwiających się transferowi izraelskiej technologii do Państwa ŚrodkaIsrael yields on AI-50, „Air Forces Monthly”, nr 9 (2000), s. 4-5, . Tym niemniej projekt A-50I nie został zakończony, gdyż zainteresowanie samolotem wyrazili przedstawiciele Indyjskich Sił Powietrznych, którzy w 2000 roku zapoznali się z projektem. W efekcie Indie zamówiły trzy maszyny w październiku 2003 roku z izraelską stacją radiolokacyjną IAI EL/W-2090 oraz kolejne dwie w 2016 roku. Samoloty otrzymały oznaczenie A-50EIPoleciał pierwszy A-50EI, „Lotnictwo”, nr 1 (2008), s. 5, Indie kupią więcej A-50EI, „Lotnictwo”, nr 4 (2016), s. 7, . W 2000 roku grupa specjalistów Berijewa oraz firmy Afus przygotowała techniczną propozycję samolotu odpowiadającego standardem A-50I/EI, ale tym razem przeznaczonego dla rodzimych sił powietrznych i wyposażonych w system oparty na rosyjskich rozwiązaniach technicznych. Wówczas to po raz pierwszy pojawiło się oznaczenie A-100. Pomimo tego, iż głównym odbiorcą miały być rosyjskie siły powietrzne, samolot z oznaczeniem A-100I zaproponowano ChinomMarek Furtak, Rosyjski AWACS. A-100 Premier, "Nowa Technika Wojskowa", nr 4 (2019), s. 54-59, .