Ślady tych zjawisk, zachowane w postaci skamieniałości, nie dostarczają informacji o ich biochemicznych mechanizmach, np.: o barwach kwiatów (barwniki roślinne) i cechach wzroku ówczesnych zapylaczy (w tym budowa fotoreceptorów i preferencje barw), o stereochemicznych cechach stosowanych przez rośliny atraktantów – bodźców chemicznych (zob. substancje semiochemiczne), dostosowanych do możliwości percepcji zapachu i smaku przez przedstawicieli wabionych zapylaczy (np. skład chemiczny i zapach olejków eterycznych, skład chemiczny i smak nektaru kwiatów).
Zapylacze we współczesnych ekosystemach Współczesne interakcje między roślinami kwiatowymi i zapylaczami ukształtowały się w epoce holocenu. Są jednym z mechanizmów działania ekosystemów, które decydują o ich dzisiejszej strukturze. Procesy zachodzące w tych systemach są przedmiotem badań zoologów, botaników, ekologów, biochemików, którzy opisują poszczególne elementy biosfery, obserwując je z różnych punktów widzenia i stosując nieustannie doskonalone specjalistyczne techniki badawcze.