Jednocześnie, niewielki opór, jaki napotykały siły birmańskie w Bengalu wywoływał w Birmańczykach mylne przekonanie o słabości Brytyjczyków – w tym czasie byli oni zaangażowani w wojny z imperium Marathów, co odsuwało kwestię zabezpieczenia granicy bengalsko-arakańskiej i samego Bengalu na dalszy plan. W roku 1819 po zajęciu przez Birmańczyków Asamu, powstało nowe, podobne do arakańskiego ognisko zapalne – asamscy uchodźcy zaczęli najeżdżać swoje utracone ziemie z terytorium sąsiadujących królestw Cachar i Jaintia, które Brytyjczycy objęli swym protektoratem. W 1819 gubernatorem Asamu został birmański generał Maha Bandula, będący zwolennikiem siłowego rozwiązania problemu najazdów. Zaplanował kampanię, w trakcie której miano zaatakować Bengal z dwóch kierunków: od strony Asamu i z terytorium Arakanu. Następnym celem po zdobyciu Bengalu miała być Kalkuta – siedziba gubernatora generalnego Indii. W styczniu 1824 roku Maha Bandula objął dowództwo w Arakanie i rozpoczął gromadzenie sił do ataku. Jego rozpoczęcie spowodowało zbrojną odpowiedź Brytyjczyków, którzy 5 marca 1824 roku zadeklarowali wojnę.