Brunon Józef Szafarkiewicz (ur. 9 września 1821 w Gocanowie, zm. 27 lipca 1892) – przyrodnik, nauczyciel, działacz społeczny.
Życiorys Brunon Józef Szafarkiewicz urodził się w Gocanowie w szlacheckiej rodzinie Wawrzyńca Szafarkiewicza oraz Joanny Nepomuceny z domu Mieczkowska. W 1841 roku otrzymał świadectwo maturalne w gimnazjum Marii Magdaleny w Poznaniu. Studiował we Fryburgu przez 2 letni okres teologię, a następnie w Berlinie nauki matematyczno-przyrodnicze. Napisał rozprawę De Theoremate Tayloriano i na jej podstawie w 1845 roku otrzymał tytuł doktora filozofii. Nauczał od 1845 do 1853 roku w gimnazjum Marii Magdaleny w Poznaniu, a po powstaniu średniej szkoły realnej w 1853 roku, przeniósł się do niej i do 1868 roku wykładał w niej matematykę i nauki przyrodnicze. Przez dwa lata był redaktorem „Przeglądu Poznańskiego”, a od L. Merzbacha wykupił w roku 1862 kwartalnik „Ziemianin”. Do 1866 roku redagował czasopismo, które przekształcił w tygodnik o wysokim poziomie naukowym. Porzucił pracę w szkolnictwie i starał się podnieść wielkopolski przemysł oraz inwestował w budownictwo miejskie Poznania. Od 1870 do 1876 roku w Szkole Rolniczej im. Haliny w Żabikowie był wykładowcą technologii, a w latach 80. prowadził dla młodzieży męskiej i żeńskiej prywatne kursy handlowe oraz gospodarstwa domowego.