Kształt pierwotnej, drewnianej kaplicy przypominał odwróconą literę "L". Jej wymiary wynosiły: długość – 15 m (wraz z zakrystią), szerokość – 5,70 m, wysokość – 2,60 m. Na dwuspadowym dachu kaplicy umieszczono wieżyczkę na sygnaturkę, którą zwieńczono krzyżem. Wewnątrz zamontowano prowizoryczny ołtarz oraz konfesjonał z nieheblowanych desek. Już dwa lata później okazało się, że obiekt jest zbyt mały w stosunku do potrzeb. Liczba franciszkanów rosła, a ponieważ najbliższy kościół parafialny znajdował się w odległości 6 km, zaczynało brakować miejsca dla wszystkich ludzi przybywających na nabożeństwa.
Aby rozwiązać powstały problem, zdecydowano o powiększeniu istniejącej kaplicy. Nową część, nazwaną później dużą kaplicą, dobudowano od strony północnej. W Rycerzu Niepokalanej z lipca 1929 r. zamieszczono krótką informację na ten temat: Niepokalanów rozbudowuje się dalej. Kapliczka, znacznie większa, już na ukończeniu. Wewnątrz znalazło się miejsce dla dwóch bocznych ołtarzy (Matki Bożej i św. Franciszka). Od 1936 r., po wybudowaniu kaplicy dla zakonników na terenie klasztoru, dotychczasowy obiekt mógł efektywniej służyć okolicznym wiernym.