III 234-5; II 328-9); 1504, 1506 – pobór z 5 łanów i karczmy dorocznej. 1510 – pobór z 6 łanów i karczmy z 1 kwartą roli. 1529 – wieś należy do stołu konwentu, płaci 11 grzywien i 32 groszy czynszu, ale mnisi już od 2 lat go nie otrzymują, bowiem wieś Modliborzyce wziął w dożywocie jako zastaw za pożyczkę Erazm Krupek 1529 – wiadomo że byłe opustoszała karczma i zagroda. 1530-2 – pobór z 4 łanów i karczmy z 1 kwartą roli. 1537 – wieś dzierży w zastawie Erazm Krupek. 1538 – pobór z 4 łanów, od 1 zagrodnika i z karczmy 1553 – Zygmunt August potwierdza oddanie wsi Modliborzyce należącej do konwentu świętokrzyskiego w dożywotnią dzierżawę Pawłowi Kuczowskiemu 1553 – w tym samym roku Zygmunt II August przenosi na prawo niemieckie imiennie wyliczone posiadłości klasztoru świętokrzyskiego, w tym Modliborzyce, 1555 – Jakub Uchański biskup chełmski, komisarz Stolicy Apostolskiej, i Jan z Tarnowa, kustosz tarnowski, potwierdzają warunki podziału dóbr klasztoru świętokrzyskiego z 1427 r., między innymi zobowiązują opata Andrzeja Kuczowskiego do wykupienia na swój koszt za 80 florenów z rąk jego brata Pawła należącej do stołu konwentu wsi Modliborzyce. 1555 – Paweł Kuczowski orator o.Cystersów skarży przed delegatami Stolicy Apostolskiej opata i konwent świętokrzyski, ponieważ uzyskał od nich przed kilku laty w dożywocie wieś