Po wydarzeniach rewolucji 1905–1907 r. funkcja więzienno-aresztowa kamienicy została utrwalona, chociaż w dalszym ciągu traktowana była jako rozwiązanie doraźne. W związku z tym zaczęto w niej przeprowadzać niezbędne prace adaptacyjne, chociaż z zewnątrz budynek dalej zachował wiele cech kamienicyProjekty tych adaptacji znajdują się w aktach więzienia w Archiwum Państwowym w Łodzi.. Prowadzone one były do końca okresu międzywojennego (1918–1939), ale i tak do końca istnienia w tym miejscu aresztu-więzienia nie osiągnięto stanu pełnej adaptacji. Stąd było uważane za najgorsze łódzkie więzienie pod względem warunków bytowych.
W pierwszych miesiącach I wojny światowej funkcja więzienna budynku została na krótko zawieszona, ponieważ na kilka miesięcy ulokowano tu pacjentów zbombardowanego w listopadzie lub grudniu 1914 r. szpitala psychiatrycznego „Kochanówka” pod Łodzią.
W listopadzie 1918 r. więzienie udało się opanować bez większych problemów dzięki kpr. Bederskiemu, Polakowi służącemu w ReichswehrzeJarno Witold, Okręg Korpusu Wojska Polskiego Nr IV Łódź, 1918–1939. Łódź 2001, s. 37.. W okresie międzywojennym było to jedno z dwóch głównych więzień w Łodzi (obok więźnia przy ul. M. Kopernika 36).