Od sierpnia 1914 roku służył w Pierwszej Kompanii Kadrowej i I Brygadzie Legionów Polskich. Jako dowódca plutonu walczył m.in. pod Dęblinem i pod Anielinem–Laskami, był ranny, zakończył szlak bojowy w bitwie pod Łowczówkiem. Był naczelnym lekarzem weterynarii 1 pułku ułanów Legionów Polskich. 5 marca 1915 roku został mianowany podporucznikiem lekarzem weterynarii. Od 6 lutego do 1 kwietnia 1917 roku wykładał przedmiot „nauka o koniu” na kawaleryjskim kursie podoficerskim przy 1 pułku ułanów w Ostrołęce. Latem tego roku, po kryzysie przysięgowym, został internowany go w Beniaminowie. 2 czerwca 1917 roku został mianowany rotmistrzem), a przed 17 grudnia 1918 roku – majorem.
10 listopada 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do Dowództwa Okręgu Generalnego „Lublin” na stanowisko szefa weterynarii. Na tym stanowisku 24 czerwca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu podpułkownika, w korpusie weterynaryjnym, w „grupie oficerów byłych Legionów Polskich”. W czasie wojny z bolszewikami był szefem weterynaryjnym Grupy Wołyńskiej.