W czasie tych praktyk postanowił się udać do Chin, do których przybył w 1249 roku. Jak wielu innych pielgrzymów japońskich pragnął zostać uczniem mistrza chan Wuzhuna Shifana (1177–1249), jednak okazało się mistrz właśnie zmarł. Rozczarowany Kakushin udał się na wędrówkę po najważniejszych ośrodkach buddyzmu w Chinach. Studiował chan m.in. u mistrza Chijue Daochonga, ucznia mistrza Caoyuana Daoshenga na górze Jing i u mistrza Jingsou Ruque, ucznia Chituna Zhiyinga na górze Daochang. Japoński mnich Genshin (源信) poradził mu udać się do najsłynniejszego wtedy mistrza chan Wumena Huikaia (1183–1260). Od pierwszego ich spotkania relacje pomiędzy nimi stały się niespotykanie bliskie. Już na pierwszym ich spotkaniu mistrz spytał: "Nie ma bramy do mojego klasztoru. Którędy wszedłeś?" Kakushin odparł: "Wszedłem przez nie-bramę"Nie-brama w języku chińskim "Wumen". "A jak się nazywasz?" "Nazywam się Oświecony Umysł (jap. Kakushin)". Wumen był tak zadowolony, że skomponował wierszRichard Bryan McDaniel. Zen Masters of Japan. Str. 84Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan. Ss. 29, 30: Umysł, właśnie to jest Buddą. Budda, właśnie to jest Umysłem. Umysł i Budda, tak, tak, W przeszłości i teraz. Pod kierunkiem Wumena Kakushin został wprowadzony do praktyki koanowej.