bez Karoliny Południowej i Georgii).

Przez cały okres swej działalności jako oficjalny brytyjski przedstawiciel wśród Irokezów Johnson tak umiejętnie łączył dyplomację ze sprawami prywatnymi, że zdołał nabyć dziesiątki tysięcy akrów indiańskich ziem, co uczyniło go człowiekiem bardzo bogatym. Do końca życia jego dobra rozrosły się do 690 km² powierzchni. Na terenie tej posiadłości wzniósł ufortyfikowany dwór – Johnson Hall – gdzie po roku 1760 prowadzone były wszystkie rozmowy z Indianami.

W czasie wojny o kolonie (1754–1763), będącej amerykańskim teatrem działań toczonej w europie wojny siedmioletniej Johnson – mianowany z tej okazji brevet generałem-majorem – dowodził połączonymi siłami milicji kolonialnej i Irokezów. Rola, jaką odegrał jesienią 1755 roku w mało znaczącej ale zwycięskiej bitwie nad Lake George, została nagrodzona tytułem baroneta; a po odebraniu Francuzom w roku 1759 Fortu Niagara okrzyknięto go na Wyspach bohaterem.

Służył jako przedstawiciel Korony ds. Indian od 1756 do śmierci w 1774 roku i przez cały ten czas dbał zarówno o własne interesy, jak i o to, by Irokezi zostali wiernymi sprzymierzeńcami Wielkiej Brytanii.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Brytyjscy administratorzy kolonialni Kategoria:Urodzeni w 1715 Kategoria:Zmarli w 1774