Był sekretarzem redakcji „Nowego Przeglądu” i członkiem i sekretariatu Komisji Programowej KC KPP. W 1931 został członkiem Komitetu Centralnego KPP. Przedstawiciel frakcji tzw. „mniejszości” w KPP (Julian Leszczyński, Saul Amsterdam) opozycyjnych wobec tzw. „większości” (Adolf Warski, Maria Koszutska, Maksymilian Horwitz). Był aktywny również za granicą, redagował biuletyny informacyjne Kominternu.
W okresie wielkiej czystki w czerwcu 1937 wyjechał do Moskwy. 29 września 1937 aresztowany przez NKWD. 25 grudnia 1937 skazany na śmierć przez Kolegium Wojskowe Sądu Najwyższego ZSRR z zarzutu o udział w antysowieckiej szpiegowskiej organizacji dywersyjno-terrorystycznej. Stracony tego samego dnia. Ciało skremowano w krematorium na Cmentarzu Dońskim, prochy pochowano anonimowo.
Został zrehabilitowany 29 kwietnia 1955 postanowieniem Kolegium Wojskowego SN ZRRR.
Wybrane publikacje Alfred Angiolini, Dzieje socjalizmu we Włoszech do 1910 roku włącznie, z upoważn. aut. przeł. i ostatni rozdział oryg. pod kierownictwem aut. dzieła napisał Jerzy Heryng, Kraków: „Książka” 1912. (przekład) Andrzej Vico, Katastrofa przed ożenkiem : komedja w 3 aktach, przeł. z fr. J.