We wrześniu 1944 roku został odznaczony Złotym Krzyżem Niemieckim i przeniesiony do Włoch, gdzie służył w oddziałach logistycznych do końca wojny.
Po kapitulacji, jako kierownik generalny niemieckich wojsk kolejowych we Włoszech, odpowiadał z ramienia Aliantów za rekonstrukcję części północnowłoskiej sieci kolejowej. W następnych latach pracował w sektorze prywatnym w rejonie Stuttgartu, gdzie handlował drewnem, tekstyliami i sprzętami użytku domowego.
W wolnym czasie organizował spotkania weteranów 25 Dywizji Piechoty, na których powstał plan sformowania kadrowej jednostki wojskowej, która w razie agresji sowieckiej miała wycofać się na zachód, by walczyć u boku Aliantów. Schnez kierował stroną logistyczną powstającej od 1950 roku organizacji, dbał również o zbieranie datków na jej funkcjonowanie. Organizacja działa głównie na południu Niemiec, skupiała ok. 10.000 ludzi. Organizacja funkcjonowała wbrew ówczesnemu prawu okupacyjnemu, które zabraniało tworzenia organizacji paramilitarnych. Zachodniemiecki wywiad dowiedział się o istnieniu organizacji dopiero rok później, gdy Schnez zaoferował władzom państwowym wykorzystanie swojej jednostki. Urząd Kanclerski polecił wówczas wywiadowi kontrolę nad organizacją. Jednostka otrzymywała niewielkie finansowanie do 1953 roku, a po powstaniu Bundeswehry stała się niepotrzebna.