Do stycznia 1921 przy Szpitalu Okręgowym Wojska Polskiego w Grudziądzu kierował Zakładem Anatomii Patologicznej. W tym samym roku ponownie się doktoryzował, a w 1923 habilitował się z anatomii patologicznej. W 1922 na UP był organizatorem i kierownikiem Zakładu Anatomii Patologicznej. Profesor nadzwyczajny od 1924. Podczas okupacji w Międzyrzecu Podlaskim w tamtejszym szpitalu pracował jako ordynator oddziału wewnętrznego i zakaźnego. Powrócił w 1945 do katedry do Poznania, a w 1951 przeszedł na emeryturę. Pracując na UP, nie otrzymywał wynagrodzenia, pełniąc obowiązki prosektora miejskiego. Od 1951 do śmierci wykonywał obowiązki prosektora Wojewódzkiego Szpitala Dziecięcego. Zmarł 7 grudnia 1957 w Poznaniu.
Jego żoną była Aniela Leitgeber z którą miał córkę Marię oraz synów: Krzysztofa (profesor prawa, minister spraw zagranicznych w latach 1989-91) i Piotra (profesor historii sztuki).
W latach międzywojennych mieszkał w kamienicy Józefa Leitgebera, na ulicy Dąbrowskiego 35/37 w Poznaniu.