Nie dlatego wspierałam twoje pragnienie wejścia do klasztoru. Nie powinieneś kontynuować tych studiów dla bogactwa czy statusu, jaki ci mogą przynieść. Moim pragnieniem jest, abyś poświęcił się szczerze i praktykował w biedzie, bez światowych ambicji". Ejō zrozumiał, że odszedł od swoich pierwotnych intencji i opuścił górę Hiei w 1219 roku.
Rozpoczął wtedy praktykę w szkole Jōdo-shū u Zennebō Shōku, który był uczniem Hōnena, w Ōjō-in (obecnie świątynia to znana jest jako Giō-ji). Piastował funkcję nauczyciela, praktykował nembutsu. Najwyraźniej czuł się jednak nieusatysfakcjonowany i w 1222 (lub 1223) opuścił tę szkołę.
Udał się do Tōnomine poza Narą, społeczności zen noszącej nazwę szkoły Darumy, założonej przez Dainichibō Nōnina (zm. 1195?). W tym czasie szkoła ta prowadzona była przez spadkobiercę Nōnina – Butchi Kakuana (仏智覺晏, zm. 1234?). Został zaakceptowany jako uczeń. Praktyka zen rozwiązała jego osobiste problemy i osiągnął swoje pierwsze oświecenie. Około 1228 roku Tōnomine została spalona przez mnichów z Kōfuku-ji i uczniowie się rozpierzchliHeinrich Dumoulin. Zen Buddhism: History, Japan. Str. 125.