Ukończył studia medyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1914, obronił doktorat w zakresie nauk medycznych w 1921.
W 1910 został powołany do służby wojskowej w wojsku austriackim. W ramach tej służby ukończył wojskowy kurs sanitarny w Grazu w 1910. W czasie I wojny światowej przebywał w niewoli rosyjskiej. Będąc w niewoli pracował w szpitalu w Krzemieńcu (od 30 września 1914) i Kijowie, następnie w szpitalu jenieckim w Mamadyszu i obozie jenieckim w Kożuchowie pod Moskwą. W okresie od 2 kwietnia 1918 do 1 grudnia 1919 pracował jako lekarz w gimnazjum polskim w Płoskirowie, w grudniu 1919 przyjechał do Krakowa. Zgłosił się ochotniczo do wojska polskiego. Od 20 sierpnia 1920 służył w Kompanii Zapasowej Sanitarnej nr 5 w Krakowie, od 1 kwietnia 1921 – w szpitalu polowym nr 601 w Pińsku (na stanowisku ordynatora oddziału wewnętrznego, a następnie chirurgicznego i wenerycznego). Od 10 sierpnia 1921 służył na stanowisku zastępcy naczelnego lekarza 18 Pułku Artylerii Polowej. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 116. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa lekarzy. W 1923 został przeniesiony do rezerwy. Posiadał przydział w rezerwie do 5 Batalionu Sanitarnego w Krakowie.