W 1963 roku przeniósł się do Warszawy, gdzie zmarł 18 grudnia 1968 roku, w wyniku powikłań spowodowanych upadkiem i urazem głowyJ. Sawicki, Śp. Prof. Dr Tadeusz Silnicki (5 X 1889 - 18 XII 1968), "Prawo Kanoniczne. Kwartalnik prawno-historyczny", 13, 1970, nr 3-4, s. 274. i został pochowany na Starych Powązkach (kwatera 146c-3-4)Kwatera 146c [dostęp: 4 VI 2017 r.]. Rodziny nie założył.
Zainteresowania naukowe Tadeusz Silnicki przede wszystkim badał historię Kościoła i prawa kościelnego w Polsce, a zwłaszcza na Śląsku, w Wielkopolsce i na Pomorzu. Do głównych jego dzieł w tym zakresie należą: Dzieje i ustrój Kościoła katolickiego na Śląsku do końca XIV wieku (1939, wyd. 2 1953), monografie biskupa wrocławskiego Nankera (1953), arcybiskupów gnieźnieńskich Mikołaja Trąby (1954) i Jakuba Świnki (1956) oraz zbiór mniejszych prac pt. Z dziejów Kościoła w Polsce (1960), których myślą przewodnią jest dążenie do odtworzenia historycznej roli dawnej organizacji kościelnej i jej wybitnych przedstawicieli w Polsce w obronie polskiej racji stanu przeciw postępującemu naporowi germanizmu. Był również wybitnym popularyzatorem wiedzy o historii i kulturze. Przed wojną do „Kuriera Poznańskiego” i „Tęczy” pisywał artykuły popularnonaukowe.