Olga Didur-Wiktorowa (ur. 18 października 1900 w Warszawie, zm. 17 lipca 1963 w Katowicach) – polska śpiewaczka operowa, mezzosopran.
Życiorys thumb|240px|Pomnik Adama Didura i Olgi Didur-Wiktorowej w Woli Sękowej thumb|240px|Grobowiec Olgi Didur-Wiktorowej i Andrzeja Wiktora w Sanoku Urodziła się w Warszawie. Była drugą z pięciu córek Adama Didura (1873–1946), śpiewaka operowego, jednego z najznakomitszych basów przełomu XIX i XX wieku oraz Angeli Arandy-Arelano (1874-1928), śpiewaczki meksykańskiej pochodzącej z Hiszpanii. Jej siostrami były Ewa (ur. 1896), Aniela (ur. 1898), Stanisława (ur. 1902), Maria (1905-1979, późniejsza tożsamość Mary Didur-Załuska). Dwie z nich zmarły w dzieciństwie na chorobę płuc (Aniela w 1916, Stanisława w 1918).
Początkowo uczyła się w rodzinnej Woli Sękowej (jej nauczycielką była Matylda Wasylewicz). Pobierała nauki na pensji we Lwowie. Rozpoczynała swoją karierę u boku ojca. Dysponowała głosem o skali mezzosopranowej, lecz na początku występowała w rolach sopranowych. Wraz z ojcem i dwoma siostrami, także śpiewaczkami operowymi 16 kwietnia 1926 wystąpiła w operze Faust wystawianej we Lwowie (Adam Didur grał Mefistofelesa, Ewa grała rolę Małgorzaty, Olga grała Martę, a Mary grała Siebla). W lipcu tego samego roku tę samą rolę zagrała w Teatrze im.