thumb|220px|Fra Angelico, Pala z Fiesole (1422-1423) thumb|220px|Piero della Francesca, Pala Federica da Montefeltro (1472) thumb|220px|Luca Signorelli, Pala św. Onufrego (1485) thumb|220px|Carlo Crivelli, Pala Ottoniego (1490) thumb|220px|Giovanni Bellini, Pala św. Zachariasza (1505) Pala (prawdopodobnie z wł. palese – widoczny, jawny; palesare – odkrywać, objawiać) – typ monoscenicznej renesansowej nastawy ołtarzowej w formie prostokątnej tablicy bez zwieńczeń i szczytów, niekiedy w oprawie architektonicznej, z malowidłem przedstawiającym najczęściej Sacra Conversazione, wykształcony we Włoszech w I połowie XV wieku.
Historia W okresie gotyku włoskie nastawy ołtarzowe składały się najczęściej z licznych, zestawionych w wielu kondygnacjach, przeważnie małych obrazów z wizerunkami pojedynczych świętych, oddzielonych wąskimi ramami architektonicznymi. W pierwszym trzydziestoleciu XV wieku wykształcił się stopniowo nowy typ nastawy ołtarzowej przeznaczony do kościołów budowanych w nowym renesansowym już stylu. Według Brunelleschiego obrazy ołtarzowe powinny mieć kształt tabula quadrata et sine civoris (wskazówki dotyczące dekoracji San Lorenzo we Florencji)C. Bucci, Wczesny renesans, Warszawa 2010, s. 176..